بعضى از ذكرهاى هنگام خواب:

ثم یقرأُ آیَةَ الكرسِیِّ: )اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَیَوودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ(255)( . [البقرة:الآیة 255]([xxxi][31]) .

خداى یكتاست كه جز او خدایى نیست، زنده و پاینده است، هرگز او را كسالت خواب فرا نگیرد تا چه رسد كه به خواب رود، اوست مالك آن چه در آسمان ها و زمین است، كه را جرأت است كه در پیشگاه او به شفاعت برخیزد مگر به فرمان او، علم او محیط است به آن چه پیش نظر خلق آمده است و آن چه سپس خواهد آمد و خلقْ به هیچ مرتبه ی علم او احاطه نتوانند كرد مگر به آن چه او خواهد؛ قلمرو علمش از آسمان ها و زمین فراتر و نگهبانى زمین و آسمان بر او آسان و بىزحمت است، چه او دانای بزرگوار و توانای باعظمت است.

خدا معبودی است كه جز او معبودی به حق نیست، زنده و تدبیركننده ی مخلوقات است، چُرت و خواب به او دست نمىیابد، آن چه در آسمان ها و زمین است از آنِ اوست، كیست كه بتواند نزد او شفاعت نماید مگر به اجازه ی او؛ آن چـه را كه خلق شدگان در پیشِ رو دارند و آن چه را پشت سر مىگذارند مىداند، از علم خدا هیچ نمىدانند مگر آن چه او بخواهد، كُرسى او آسمان ها و زمین را فراگرفته و نگهدارى آسمان ها و زمین بر خداوند سنگینى نمىكند و او بلندمرتبه ی بزرگ قدر است .

2- آخر سوره بقره را مىخواند: )آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَیْهِ مِنْ رَبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلاَئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَیْنَ أَحَدٍ مِنْ رُسُلِهِ وَقَالُوا سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَیْكَ الْمَصِیرُ(285) لاَ یُكَلِّفُ اللَّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَیْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِنْ نَسِینَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَیْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِینَ مِنْ قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَا أَنْتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِینَ لَبَتْ(286)(. [سورة البقرة:الآیتان 285-286]([xxxii][32]).

پیامبر به آن چه از طرف پروردگارش بر او نازل شده ایمان آورده و مؤمنان نیز همه به خدا و فرشتگان و كتاب ها و پیامبرانِ او ایمان آوردند و گفتند: بین هیچ یك از پیامبرانِ خدا فرق نگذاریم و گفتند: شنیدیم و اطاعت كردیم، پروردگارا آمرزش تو را مىخواهیم و بازگشت به سوی توست . خداوند هیچ كس را جز به قدر توانایى او مكلف نمىكند، نیكىهای هر شخصى به نفع خود او و بدیهایش نیز به زیان خود اوست، پروردگارا! اگر فراموش و یا خطا كردیم، ما را به آن مؤاخذه مكن، پروردگارا! تكلیف طاقت فرسا چنان كه بر پیشینیان ما نهادی برما نگذار، پروردگارا تكلیفى فوق طاقت ما بردوش ما منه و در گذر و بیامرز و ببخشای ما را، تو خداوند مایى؛ پس ما را بر گروه كافران یاری فرما.

و این سوره را مىخواند: )قُلْ یَاأَیُّهَا الْكَافِرُونَ(1)لاَ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ(2)وَلاَ أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ(3)وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَا عَبَدتُّمْ(4)وَلاَ أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ(5)لَكُمْ دِینُكُمْ وَلِیَ دِینِ(6)( . [سورة الكافرون]([xxxiii][33]) .

ای پیامبر بگو كه ای كافران مشرك! من آن بت ها را كه شما به خدایى مىپرستید، هرگز نمىپرستم و شما هم آن خدای یكتایى كه من پرستش مىكنم، پرستش نمىكنید، نه من خدایان باطل شما را عبادت مىكنم و نه شما یكتا خدای معبود مرا عبادت خواهید كرد؛ پس اینك دین شما برای شما و دین من برای من.

4 - دستهایش را با هم جمع كرده و نزد هم قرار مىدهد، سپس در آن مىدمد و سوره های زیر را مىخواند: )قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ(1)اللَّهُ الصَّمَدُ(2)لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ(3)وَلَمْ یَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ(4)(. [سورة الإخلاص] .

ای پیامبر خدا! به كسى كه درباره ی صفت پروردگارت از تو پرسید، بگو: الله آن خدای یكتا پاك و منزه از تركیب و تعداد است، او یكتای یكتاست خدای یكتاست كه همه ی بندگان برای بر آورده شدن نیازهای خود، به او روی مىآورند و از او مدد مىجویند، بىنیاز است و مقصود فقط ذات پاك اوست. نزاید و زاده نشود، براى این كه زادن و زاده شدن نشانه ی مخلوق بودن است كه محل تغییر و دگرگونى هستند و نباشد برای او همتایى؛ كسى نیست كه بتواند همتای خدا باشد خدا نه مانندی دارد، نه كسى كه بتواند در مقابل او قرار گیرد .

)قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ(1)مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ(2)وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ(3)وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ(4)وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ(5)( [سورة الفلق] .

ای پیامبرما بگو: من از شر مخلوقات، به خداى فروزنده ی صبح روشن پناه مىبرم و از شر شب تار هنگامىكه در آید و از شر زنان افسونگر چون به جادو در گره ها بدمند و از شر حسود بدخواه چون آتش رشك و حسد برافروزد .

)قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ(1)مَلِكِ النَّاسِ(2)إِلَهِ النَّاسِ(3)مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ(4)الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ(5)مِنْ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ(6)( . [سورة الناس] .

ای پیامبرما بگو: من به پروردگار آدمیان پناه مىبرم، پادشاه آدمیان، یكتا معبود آدمیان، از شر وسوسه ی شیطان، آن شیطان كه در دل مردم وسوسه و اندیشه ی بد افكند، چه آن شیطان از جنس جن باشد یا از نوع انسان .

سپس دو كف دست را به سر و صورت و به تمامى بدنش تا آن جا كه بتواند مىكشد و این عمل را سه بار تكرار مىكند([xxxiv][34]).

5- 33بار سبحان الله، 33بار الحمد لله و 34 بار الله أكبر مىگوید([xxxv][35]) .

6- سپس مىگوید: ((اللَّهُمَّ بِاسْمِكَ أَحْیَا وَبِاسْمِكَ أَمُوتُ))([xxxvi][36]). خداوندا با نام تو زنده مىشوم و مىمیرم.

7 - و اگر بخواهد، این [عبارت] را مىافزاید: ((بِاسْمِكَ رَبِّ وَضَعْتُ جَنْبِی وَبِكَ أَرْفَعُهُ، إِنْ أَمْسَكْتَ نَفْسِی فَارْحَمْهَا وَإِنْ أَرْسَلْتَهَا فَاحْفَظْهَا بِمَا تَحْفَظُ بِهِ عِبَادَكَ الصَّالِحِینَ))([xxxvii][37]) .

با نام تو ای پروردگار، پهلویم را بر زمین گذاشتم و با نام تو آن را بلند مىكنم، پس اگر جانم را گرفتى به آن رحم كن و اگر آن را نگه داشتى، به آن چه بندگان نیك و صالح را حفظ مىكنى حفظ نما .

8 - و با این دعا آن را به پایان مىبرد: ((اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ نَفْسِی إِلَیْكَ وَفَوَّضْتُ أَمْرِی إِلَیْكَ وَوَجَّهْتُ وَجْهِی إِلَیْكَ وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِی إِلَیْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَیْكَ، لا مَلْجَأ وَلا مَنْجَا مِنْكَ إِلا إِلَیْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِی أَنْزَلْتَ وَبِنَبِیِّكَ الَّذِی أَرْسَلْتَ))([xxxviii][38]).

الهى! جانم را به تو سپردم و كارم را به تو واگذاشتم و رویم را به سوی تو گردانیدم و به تو تكیه كردم. درحالِ امید به ثوابت وترس از عذابت، پناهگاه و جای نجاتى از عذاب تو جز به سوى تو نیست؛ به كتابى كه نازل نمودی و پیامبری كه فرستادی ایمان آوردم .

ذكرِ وقت بیدار شدن از خواب:

((لا إِلَهَ إِلا اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ، الْحَمْدُ لِلَّهِ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَلا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ أَكْبَرُ وَلاَ حَوْلَ وَلاَ قُوَّةَ إِلاَّ بِاللَّهِ، اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی))([xxxix][39]).

نیست معبودی به حق مگرخدای یكتا، برای او شریكى نیست، مُلك هستى از آن اوست، ستایش از آن اوست و او بر هر چیز تواناست، ستایش از آن خداست، خداوند پاك است و توانایى و قدرتى در دوری از گناه و پایداری بر طاعت نیست مگر با كمك و یاری خداوند، خدایا مرا بیامرز.

سپس وضو گرفته و نماز می خواند و اگر می خواهد بعد از آن مىخوابد .

این ذكرهای شبانه روزی است كه خداوند فرصت داد تا آن را گرد آورم و باید مؤمن همیشه آن را همراه و ملازم خود بداند .

اكنون فصل دیگری مخصوص ذكرهای صبح و شام ..