ذكرها و وردهای بعد از نماز فرض:

أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ (یقولها ثَلاثًا).

از خدا آمرزش مىطلبم (سه بار).

((اللَّهُمَّ أَنْتَ السَّلامُ وَمِنْكَ السَّلامُ تَبَارَكْتَ یَا ذَا الْجَلالِ وَالإكْرَامِ))([xix][19]) .

خدایا تو سلامى و سلامتى از توست؛ بسیار با بركتى تو اى صاحب بزرگى و بخشایش .

((لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ، لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلا بِاللَّهِ، لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَلا نَعْبُدُ إِلاَّ إِیَّاهُ، لَهُ النِّعْمَةُ وَلَهُ الْفَضْلُ وَلَهُ الثَّنَاءُ الْحَسَنُ، لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ وَلَوْ كَرِهَ الكَافِرُوْنَ))([xx][20]) .

معبودی به حق نیست مگر خدای یكتا؛ یگانه است، شریكى ندارد، پادشاهى از آن اوست و ستایش از آن او. و او بر هر چیز تواناست، توانایى و قدرتى در دوری از گناه و در پایداری بر طاعت نیست، مگر با یاری خدا. معبودی به حق نیست مگر خدای یكتا؛ جز او كسى را نمىپرستیم و نعمت و احسان و مدح و نیكویى، از آن اوست معبودی به حق نیست مگر خدا، عبادت ما خالص برای اوست، هر چند كفار را خوش نیاید.

((لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ، اللَّهُمَّ لا مَانِعَ لِمَا أَعْطَیْتَ وَلا مُعْطِیَ لِمَا مَنَعْتَ وَلا یَنْفَعُ ذَا الْجَدِّ مِنْكَ الْجَدُّ))([xxi][21]) .

نیست معبودی به حق، مگر خدای یكتا. شریكى ندارد، پادشاهى از آن اوست و ستایش از آن او. و او بر هرچیز تواناست. الهى! بازدارنده اى نیست از آن چه خواهى عطا فرمایى و نه دهنده ای از آن چه خواهى منع نمایى. و توانگری سود ندهد نزد تو توانگرىاش را.

افرون بر آن چه گفته شد، دعاهاى زیر را ده بار پس از نماز صبح و مغرب، تكرار مىكند:

((لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، یُحْیِی وَیُمِیتُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ)) بعد الفجر وكذلك بعد المغرب، عَشْرَ مَرَّاتٍ([xxii][22]) .

نیست معبودی به حق مگر خدای یكتا، شریكى برای او نیست، پادشاهى از آن اوست و ستایش از آن او. زنده مىكند و مىمیراند و او بر هر چیز قادر است.

((یُسَبِّحُ اللَّهَ ثَلاثًا وَثَلاثِینَ وَیحَمَِدُ اللَّهَ ثَلاثًا وَثَلاثِینَ وَیُكَبِّرُ اللَّهَ ثَلاثًا وَثَلاثِینَ، فَتْلِكَ تِسْعٌ وَتِسْعُونَ، ثمّ یقولُ تَمَامَ الْمِائَةِ: لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ))([xxiii][23]) .

33بار سبحان الله، 33بار الحمد لله و33بار الله اكبر مىگوید كه روی هم 99بار مىشود. سپس با گفتنِ (لا إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لا شَرِیكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ) عددِ (100) را كامل مىكند .

سپس آیَةَ الكرسِیِّ مىخواند: )اللَّهُ لاَ إِلَهَ إلاَّ هُوَ الْحَیُّ الْقَیُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الأَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِی یَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ یَعْلَمُ مَا بَیْنَ أَیْدِیهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ یُحِیطُونَ بِشَیْءٍ مِنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاءَ وَسِعَ كُرْسِیُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ یَوودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِیُّ الْعَظِیمُ(255)( . [البقرة:الآیة 255]([xxiv][24]) .

خدای یكتاست كه جز او خدایى نیست، زنده و پاینده است، هرگز او را كسالت خواب فرا نگیرد، تا چه رسد كه به خواب رود، اوست مالك آن چه در آسمان ها و زمین است، كه را جرأت است كه در پیشگاه او به شفاعت برخیزد مگر به فرمان او، علم او محیط است به آن چه پیش نظر خلق آمده است و آن چه سپس خواهد آمد و خلق به هیچ مرتبه ی علم او احاطه نتوانند كرد، مگر به آن چه او خواهد؛ قلمرو علمش ازآسمان ها و زمین فراتر و نگهبانىِ زمین و آسمان بر او آسان و بىزحمت است، چه او دانای بزرگوار و توانای باعظمت است.

سپس با این سوره ها به پایان مىرساند: )قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ(1)اللَّهُ الصَّمَدُ(2)لَمْ یَلِدْ وَلَمْ یُولَدْ(3)وَلَمْ یَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ(4)( . [سورة الإخلاص] .

ای پیامبر خدا! به كسى كه درباره ی صفت پروردگارت از تو پرسید، بگو: الله آن خدای یكتا پاك و منزه از تركیب و تعداد است، او یكتای یكتاست، خدای یكتاست كه همه ی بندگان برای انجام و بر آورده شدن نیازهای خود، به او روی مىآورند و از او مدد مىجویند؛ بىنیاز است و مقصود فقط ذات پاك اوست، نزاید و زاده نشود برای اینكه زادن و زاده شدن، نشانه ی مخلوق بودن است كه محل تغییر و دگرگونى هستند و نباشد برای او همتایى؛ كسى نیست كه بتواند همتای خدا باشد، خدا نه مانندی دارد، نه كسى كه بتواند در مقابل او قرار گیرد .

)قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ(1)مِنْ شَرِّ مَا خَلَقَ(2)وَمِنْ شَرِّ غَاسِقٍ إِذَا وَقَبَ(3)وَمِنْ شَرِّ النَّفَّاثَاتِ فِی الْعُقَدِ(4)وَمِنْ شَرِّ حَاسِدٍ إِذَا حَسَدَ(5) ( . [سورة الفلق] .

ای پیامبرما بگو: من از شر آفریده ها به خدای فروزنده ی صبح روشن پناه مىبرم و از شرّ شبِ تار هنگامىكه در آید و از شرّ زنان افسونگر چون به جادو در گره ها بدمند و از شر حسود بدخواه چون آتش رشك و حسد برافروزد .

)قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ(1)مَلِكِ النَّاسِ(2)إِلَهِ النَّاسِ(3)مِنْ شَرِّ الْوَسْوَاسِ الْخَنَّاسِ(4)الَّذِی یُوَسْوِسُ فِی صُدُورِ النَّاسِ(5)مِنْ الْجِنَّةِ وَالنَّاسِ(6) ( . [سورة الناس]([xxv][25]).

ای پیامبر ما بگو: من به پروردگـار آدمیان پناه مىبرم، پادشاه آدمیان، خدا یكتا معبود آدمیان از شر وسوسه ی شیطان، آن شیطان كه در دل مردم وسوسه و اندیشه ی بد افكند، چه آن شیطان از جنس جن باشد یا از نوع انسان .

سپس مؤمن پس از فراغت از نمازهای صبح و عصر، به ذكرها و دعاهای صبح و شام مشغول مىشود، كه آن را به طور مشروح إن شاء الله در فصل بعد ذكر خواهم كرد .

دعای هنگام خارج شدن از مسجد:

((بسم اللهِ، والصَّلاةُ والسَّلامُ على رسولِ اللهِ، اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَلُكَ مِنْ فَضْلِكَ))([xxvi][26]) .

به نام خدا و درود و سلام بر رسول الله.

خدایا! من از تو احسانت را مىخواهم، خدایا! مرا از شیطانِ رانده شده حفظ نما .

دعای هنگام ورود به خانه:

((اللَّهُم إِنِّی أَسْأَلُكَ خَیْرَ الْمَوْلِجِ وَخَیْرَ المخرج بِسْمِ اللَّهِ وَلَجْنَا وَبِسْمِ اللَّهِ خَرَجْنَا وَعَلَى اللَّهِ رَبِّنَا تَوَكَّلْنَا )) ثُمَّ لِیُسَلِّمْ عَلَى أَهْلِهِ([xxvii][27]) .

به نام خدا وارد شدیم و به نام خدا خارج شدیم و برپروردگارخود توكل كردیم.

آن گاه به افراد خانواده اش سلام مىكند.

دعاءُ البدءِ بالطعامِ والشرابِ والفراغِ منهُ:

دعای پیش از خوردن و آشامیدن وپس از فارغ شدن از آن:

هنگام شروع مىگوید:

((بِسْمِ اللهِ))([xxviii][28]) فإن نَسِیَ قالَ: بِسْمِ اللَّهِ أوَّلَهُ وآخِرَهُ([xxix][29]) .   به نام خدا.

و اگر در آغاز فراموش كرد، مىگوید: به نام خدا در اول و آخر .

وقتى از خوردن [و آشامیدن] فارغ شد، مىگوید: ((الْحَمْدُ لِلَّهِ كَثِیرًا طَیِّبًا مُبَارَكًا فِیهِ، غَیْرَ مَكْفِیّ وَلا مُوَدَّعٍ وَلا مُسْتَغْنىً عَنْهُ رَبَّنَا))([xxx][30]).

ستایش از آن خداست، ستایشى بسیار، نیكو و پربركت؛ خدا بى نیاز است و درخواست كردن و خواهش از او همیشه ادامه دارد و همه به او نیازمند هستند. پروردگارا ستایش ما را بپذیر.